Budowa domu wiktoriańskiego

Określenie "styl wiktoriański" pochodzi od nazwy epoki, w której powstał. Było to w Wielkiej Brytanii za panowania królowej Wiktorii, czyli w latach 1837 - 1901. Nastąpił wtedy rozwój budownictwa z powodu zniesienia podatku na cegłę i szkło, dostępności materiałów budowlanych i rewolucji przemysłowej. Nie był to styl jednorodny architektonicznie. Łączy elementy stylu klasycznego, neogotyckiego i odrodzenia. Budowa domu wiktoriańskiego ma kilka charakterystycznych, łatwo rozpoznawalnych elementów, takich jak wykusze, balustrady, liczne ganki i werandy, narożne wieżyczki i ryzality. Styl ten charakteryzuje się też dużą dbałością o detal, widocznej w licznych sztukateriach, gzymsach, okapach, portalach, wiatrownicach czy witrażach w oknach i drzwiach. Okna otwierane są do góry, tak zwane przesuwne. Dachy pokryte są łupkiem. Jeśli chodzi o materiały dominowała cegła, której używano do budowy ścian. Stosowano konstrukcję szachulcową. Z kamienia, cegły lub terakoty wytwarzano natomiast dekoracyjne desenie do ozdoby elewacji budynku. Czasem używano elementów prefabrykowanych.